KOBIETA NIE POWINNA DAWAĆ MIŁOŚCI MĘŻCZYŹNIE

Ten tytuł nie oznacza, że kobieta ma przestać kochać.
Nie chodzi o chłód, wycofanie, karanie mężczyzny ani tworzenie relacji, w której każdy zajmuje się wyłącznie sobą.
Chodzi o coś znacznie bardziej niewygodnego.
O moment, w którym miłość przestaje być spotkaniem dwojga dorosłych ludzi, a kobieta zaczyna podtrzymywać relację własną energią, odpowiedzialnością, uwagą, seksualnością i ciągłym wysiłkiem.
Przypomina.
Organizuje.
Pilnuje.
Tłumaczy.
Motywuje.
Wybacza po raz kolejny.
Widząc problem, natychmiast szuka rozwiązania.
Kiedy mężczyzna się wycofuje, ona próbuje zbliżyć się jeszcze bardziej. Kiedy nie podejmuje decyzji, podejmuje ją za niego. Kiedy relacja słabnie, zaczyna dawać więcej.
Z czasem sama nie wie już, gdzie kończy się miłość, a zaczyna ratowanie.
Kobieta nie powinna dawać miłości mężczyźnie jest książką o kobietach, które nauczyły się kochać poprzez dawanie, opiekowanie się, wytrzymywanie, naprawianie i bycie potrzebną.
O kobietach, które w dorosłym związku zaczynają pełnić funkcję matki swojego partnera, choć nigdy świadomie tego nie wybrały.
O mężczyznach, którzy stopniowo oddają odpowiedzialność, ponieważ ktoś inny przejmuje ją szybciej.
O seksualności, która może słabnąć, kiedy między kobietą a mężczyzną zanika spotkanie dwojga dorosłych ludzi.
O złości, której kobieta nie chce czuć.
O ciele, które zaczyna reagować na przeciążenie.
O dzieciach obserwujących relację rodziców i uczących się, czym jest miłość.
O kobietach, które przez lata były potrzebne wszystkim, a pewnego dnia odkrywają, że nie wiedzą już, czego same chcą.

Dlaczego kobieta daje tak dużo?

Czasem dlatego, że kocha.
Czasem dlatego, że się boi.
Czasem dlatego, że bardzo wcześnie nauczyła się, że jej miejsce w rodzinie zależy od tego, czy jest pomocna, spokojna, odpowiedzialna i potrzebna.
Dziewczynka, która obserwowała przeciążoną matkę, nieobecnego ojca, konflikt, samotność albo emocjonalny chaos, mogła nauczyć się reagować szybciej niż inni.
Widzieć więcej.
Przewidywać.
Pomagać.
Nie sprawiać problemów.
Po latach ta zdolność może stać się ogromnym zasobem.
Może też stać się sposobem budowania relacji.
Wtedy pod zdaniem: Robię to z miłości
czasem znajduje się inne: Jeżeli przestanę być potrzebna, czy nadal mnie wybierzesz?

Kiedy partnerka staje się matką mężczyzny

Ten proces zwykle nie zaczyna się od wielkich decyzji.
Zaczyna się od drobiazgów.
„Pamiętasz o rachunku?”
„Umówiłeś wizytę?”
„Zadzwoniłeś?”
„Zostaw, ja to zrobię.”
Kobieta przejmuje coraz więcej, ponieważ często rzeczywiście potrafi zrobić coś szybciej, lepiej i skuteczniej.
Po kilku latach mówi: Wszystko jest na mojej głowie.
A za chwilę: Nie wiem, dlaczego już go nie pragnę.
Książka pokazuje, jak codzienna dynamika odpowiedzialności, opieki, kontroli i zależności może wpływać również na szacunek, bliskość i seksualność.
Nie każda trudność seksualna ma źródło w relacji. Nie każda kobieta, która traci ochotę na seks, przestała pożądać dlatego, że „matkuje” partnerowi.
Ale tego związku również nie warto pomijać.
Seksualność nie istnieje w oderwaniu od tego, co dzieje się między dwojgiem ludzi przez pozostałe dwadzieścia trzy godziny doby.

Co dzieje się, kiedy kobieta przestaje dawać?

To jedno z najważniejszych pytań tej książki.
Bo kiedy kobieta przestaje robić za dwoje, nie ma żadnej gwarancji, że mężczyzna natychmiast stanie się bardziej odpowiedzialny, dojrzały i obecny.
Może zacząć przejmować własne życie.
Może się zbuntować.
Może próbować przywrócić dawny układ.
Może się okazać, że relacja przez lata działała głównie dlatego, że kobieta stale ją podtrzymywała.
I właśnie wtedy zaczyna pojawiać się prawda.
Kim jest ten mężczyzna, kiedy przestajesz go prowadzić?
Kim jesteś Ty, kiedy przestajesz go ratować?
Co zostaje pomiędzy Wami, kiedy nie jesteś już odpowiedzialna za jego emocje, decyzje, rozwój i kierunek?

Ta książka prowadzi kobietę z powrotem do niej samej

Do miejsca, w którym może pomagać, ale nie musi ratować.
Kochać, ale nie przejmować.
Być blisko, ale nie znikać.
Pragnąć mężczyzny bez używania seksualności do zatrzymywania go.
Powiedzieć „nie” bez przekonania, że właśnie niszczy relację.
Przestać budować własną wartość na tym, ilu ludzi jej potrzebuje.
I sprawdzić: Kim jestem, kiedy nie muszę już być wszystkim dla innych?

W książce przeczytasz między innymi o:

tym, dlaczego kobieta zaczyna dawać więcej, niż naprawdę chce,
różnicy między miłością, pomocą i ratowaniem,
dynamice kobieta–matka i mężczyzna–chłopiec,
tym, dlaczego bycie potrzebną można pomylić z byciem wybraną,
wstydzie, złości i żalu,
sygnałach ciała i przeciążeniu,
utracie pożądania w relacji,
kobietach, które nigdy naprawdę nie mogły być córkami,
mężczyznach, którzy nie przejęli odpowiedzialności za własne dorosłe życie,
córkach ojców i synach matek,
wpływie relacji dorosłych na dzieci,
odzyskiwaniu granic,
powrocie do własnej kobiecości bez kolejnego zadania do wykonania,
seksualności, która nie musi być produkowana dla mężczyzny,
tym, co dzieje się z relacją, kiedy kobieta przestaje ją podtrzymywać za dwoje,
wyborze własnego życia bez konieczności rezygnowania z miłości.

Dla kogo jest ta książka?

Dla kobiety, która czuje, że jest zmęczona własnym związkiem bardziej niż samym życiem.
Dla tej, która ciągle analizuje, co jeszcze mogłaby zrobić.
Dla kobiety, która ma wrażenie, że partner bez niej sobie nie poradzi.
Dla tej, która jest jednocześnie partnerką, organizatorką, terapeutką, motywatorką i osobą odpowiedzialną za atmosferę w domu.
Dla kobiety, która utraciła kontakt z własnym pragnieniem.
Dla tej, która boi się przestać dawać, bo nie wie, co wtedy stanie się z relacją.
Także dla kobiety, która dziś nie jest w związku, ale rozpoznaje ten sam mechanizm w pracy, rodzinie, przyjaźniach i innych relacjach.
Bo schemat dawania nie zawsze znika razem z mężczyzną.
Czasem tylko zmienia adres.

Najważniejsze pytanie tej książki

Nie brzmi: Jak mam kochać go lepiej?
Brzmi: Co stanie się ze mną i z relacją, kiedy przestanę robić za dwoje?
Kobieta nie musi przestać kochać.
Może przestać przejmować odpowiedzialność za życie mężczyzny.
Może wrócić do własnego ciała, własnych potrzeb, granic, seksualności i kierunku.
I dopiero wtedy zobaczyć, czy pomiędzy nimi rzeczywiście istnieje relacja — czy przez lata istniał przede wszystkim jej wysiłek.